Radicalisering

Wat is radicalisering eigenlijk?

Radicalisering is een moeilijk fenomeen om eenduidig te beschrijven. Vanuit elke politieke of religieuze ideologie kunnen gewelddadige vormen voortkomen. Sommigen organiseren zich tot terroristische of paramilitaire groeperingen, anderen tot kleine activistische groepjes, maar soms ook tot gevaarlijke eenlingen. Daarnaast uit niet elke vorm van radicalisering zich in geweld. Mensenrechtenactivisten als Martin Luther King werden ook als radicaal bestempeld. Bepaalde ecologische of religieuze levensstijlen kunnen als radicaal of als polariserend worden gezien, maar zijn niet automatisch illegaal. Wat radicaal is kan daarom heel subjectief zijn. Bij het LSE wordt ervan uitgegaan dat de radicalisering zich kan bewegen naar een vorm van (gewelddadig) extremisme. Er wordt in het algemeen gesproken over vier hoofdvormen van extremisme: religieus extremisme, links-extremisme, rechts-extremisme, en milieu-extremisme.

Een definitie van radicalisering die we onderschrijven:
“Radicalisering is een grillig verlopend proces. Een jongere die geraakt wordt door radicaal gedachtegoed drijft af van de democratie en groeit toe naar gewelddadig extremisme. Een jongere raakt geïnspireerd en gaat geloven in een extremistisch wij-zijverhaal. Hij gaat daar steeds meer persoonlijke consequenties aan verbinden en verheerlijkt geweld om zijn idealen te bereiken. Radicalisering is een mogelijk spoor van ontsporing.” (Stichting School & Veiligheid)

De NCTV hanteert dit onderscheid:
“Extremisme is het fenomeen waarbij personen of groepen bij het streven naar hun idealen bewust over de grenzen van de wet gaan. Extremisme is iets anders dan activisme. Activisten komen soms luidruchtig maar geweldloos voor hun mening uit en houden zich aan de grenzen van de wet. Activisme wordt extremisme als er sprake is van het bewust plegen van strafbare feiten, zoals bedreigingen en vernieling.”